COLUMN : Die goeie ouwe crisis …

maart 2012

“Als ik moet kiezen tussen de goeie oude tijd en de crisis van vandaag, dan kies ik voor de crisis van vandaag.” Deze uitspraak hoorde ik recent. Ik ben eerlijk gezegd vergeten waar ik ze hoorde, maar ze is wel blijven plakken. Frappant is vooral het feit dat deze uitspraak slaat op de oliecrisis van de jaren 70 van de 20e eeuw..

Ik vertelde dit aan een aantal mensen en één van hen zei me dat hij was beginnen werken in die periode en dat een jaar later de oliecrisis was uitgebroken. Sindsdien had de man de ene crisis na de andere zien komen en gaan. “Maar,” zo zei hij, “toch hebben we het vandaag met zijn allen veel beter dan ooit tevoren.”

Dit ondanks de autoloze zondagen, de devaluatie van onze Belgische frank, de ene vallende regering na de andere in de jaren 80, de bende van Nijvel, de CCC, de mijncrisis, de dotcomcrisis, de dioxinecrisis, de witte marsen, de millenniumbug, 11/09/2001, de ‘war on terror’, de kredietcrisis, de bankencrisis en tenslotte een economische recessie gepaard met een muntcrisis. We hebben inderdaad een enorme vooruitgang geboekt de afgelopen decennia. We beleven, gelukkig, een lange periode van vrede op het Europese continent die een stabiele welvaartscreatie heeft mogelijk gemaakt, door alle schommelingen heen. Maar dat is iets wat je pas achteraf klaar ziet, als je terugkijkt en alle ups en downs in hun perspectief kan plaatsen.

Op het moment zelf is dat veel moeilijker. Dan is de verleiding groot om tijdens de goeie periodes te geloven dat de bomen tot in de hemel groeien en tijdens crisisperiodes te vervallen in doemdenken en het nahollen van onheilsprofeten.

Ik durf geloven dat het ook deze keer een crisis zal blijken te zijn zoals alle vorige en dat we er met zijn allen zullen in slagen om ook deze te boven te komen. Ik ben dus optimist: onze kinderen zullen het ongetwijfeld nog beter hebben dan wij.

Toch is er iets veranderd in de wereld: er zijn regio’s waar ze sneller vooruitgaan dan wij hier in West-Europa. En dat is moeilijk te verkroppen. Als je jarenlang de toon hebt gezet, is het moeilijk te aanvaarden dat anderen ons met rasse schreden inhalen. Dat is het kleine kantje van de mens: miserie is niet zo erg, zolang alle anderen nog meer miserie hebben ...

Maar we moeten blij zijn met de evoluties in de rest van de wereld: hoe sneller de welvaart daar toeneemt, hoe sneller ook daar de lonen zullen stijgen en hoe sneller ons relatieve concurrentievermogen weer zal stijgen. Tenminste, als wij de moed vinden om anders te gaan denken en ondernemen. Groei kan niet ten eeuwigen dage de heilige graal blijven. Duurzaamheid moet in de plaats komen: met respect voor alle stakeholders waarde creëren voor de aandeelhouder is de enige manier.

Nu panikeren en de lange termijn opofferen om de korte termijn te redden is niet het antwoord. Daarom verheugt het mij te zien dat veel organisaties geleerd hebben uit vorige crisissen: nu moet er geïnvesteerd worden in de competenties van de medewerkers. Nu is er tijd om te werken aan de efficiëntie van de processen, aan systematische innovatie, … Zoals steeds staan we bij Amelior klaar om u daarbij te helpen.